In Eigen Tempo

Aparte periode eigenlijk hè, die zomervakantie. Ondanks dat de kinderen de hele dag om je heen zijn – zeker als thuisblijfmoeder- en je het ‘mama-geroep’ soms niet meer aan kunt horen, ervaar je toch meer rust en ontspanning. Althans, zo werkt dat bij mij. Geen verplichtingen, rustig de dag opstarten en tijd! Tijd voor mezelf, mwah! Tijd voor elkaar, yes! En daar keek ik zo naar uit. Deze zomervakantie was een afsluiting. Een afsluiting van een bijzondere periode. En daar namen we de tijd voor…

De vakantie is al bijna voorbij. En dat betekent dat het normale leven weer gaat beginnen. De routine komt weer terug. Maar nóg veel belangrijker; mijn oudste peuter wordt een kleuter. Wat een mijlpaal! Afgelopen weken waren de laatste keren dat ze nog elke dag thuis is, en daar ben ik me heel bewust van. Wat ga ik haar missen. Nee, het is geen drama. Wel een ontroerend mama issue. Loslaten, dat is het. Ze wordt zo groot. Zeker in de vakantie. Opeens schieten ze de lucht in. Niet alleen te merken aan hun kleding, maar ook die vervelende groeipijn. Auw!

Het is mooi om te zien hoe een vakantie, vrijheid, laat zien hoe kinderen zich ontwikkelen zonder verplichtingen en verwachtingen. Gewoon in hun eigen tempo. Dat vind ik zo belangrijk! Deze maatschappij vergeet dat vaak helaas. We móeten van alles. Maar wat nou als je je daar niet aan houdt? Oké, ik ben dan wel belachelijk verwend door al die gebakjes, taartjes, smoothies, gebakken eieren en hamburgers. Mijn meiden staan heel wat uurtjes in hun keukentje. Het zal je dan ook niet verbazen dat ik heel wat figuurlijke kilootjes ben aangekomen. Maar dat geeft niets, het is mooi! Niet die kilo’s, maar hun spel! Ze brengen in de praktijk wat wij ze in het dagelijks leven laten ervaren. Ergens een ijsje eten, picknicken, uit lunchen: ze leren ervan! Het is niet alleen een leuk uitje, het zet ze aan het denken en laat ze tot interactie komen. Met anderen én elkaar. Het is verbazingwekkend hoe goed ze ineens kunnen spelen met elkaar. Natuurlijk, ze dagen elkaar uit en ruzie is er iedere dag. Maar ook dat hoort erbij!

Ik ben benieuwd hoe dat straks gaat, als ze aan haar tafeltje in de klas zit. Mag ze zich ontwikkelen in haar eigen tempo? Zal ze vriendinnetjes maken? Gaat ze haar ervaringen in de praktijk brengen? Hoe dan ook gaat ze leren! Leren wie ze is. Ik weet het al en ze is zo puur! Spelen is het sleutelwoord en het wordt zó onderschat. Deze vakantie was mijn bewijs. Een kostbare herinnering. Binnenkort feest, dan is ze vier!